تو را خواب می‌دید
سهرابِ من
بعد زخم‌ترین گاز از سیبِ ترش
بعد هنگامه‌ای که
تو را شعر نام می‌گرفت
در بعدازظهرهای آبی آزاد
به وزن سپید خیالت
لیکن خیالت را مجال بود یا نابود نیست، وهمت را مجال دیدار نیست و غمت را مجال اشک
حال من بی‌مناسبت نیست با حال آن طفل کبریت فروشی که در سخت‌ترین سرد زمستانش از سر ایمان آخرین کبریت‌های خالیِ قوطی را به بهانه‌ی خیالی دیگر از رویا و تمنایش روشن می‌سازد، اینجا نیز فرق چندانی نکرده، تنها ارابه‌ها ماشین شدند و برف زمستان جای خود را به بارانی کذایی داده، هنوز هم نگاه‌های پرسش‌گر و ترحم‌آمیزی از من می‌گذرند، لیکن کدامینشان خواب من را دیده؟ کدامینشان آن را ربوده؟ و کدامینشان می‌خواهد که با من فریاد کند؟ هنوز هم اینجا مردی آخرین کبریت‌ها را به بهانه خیال تو روشن می‌کند تا در تک و تای پریشانی دودِ آخرین سیگار، باشد  که تو را بیابد، عاشقانه‌ترین یادت که باشد و یا ملال‌انگیزترینش، فرقی نمی‌کند برای تسلای دورافتاده‌ترین  آهِ  این مرد، فقط کاش باشد…

[ادامه داشت..]

پ.ن: محسنِ نامجو خودت می‌دونی که اصلن از شخصیت و ترانه‌]های جدیدت خوشم نمیاد ولی همین که هر از چند گاهی ” زلف” رو می‌خونی کافیه تا حال ما رو خراب‌تر کنی. [ لینک ]

یادمه واستون از حسرت یه دوچرخه بیس و هشت گفته بودم؛ اون قدیما بابام یه دوچرخه بیس و هشت داشت. چینی اصل! اون موقع هنوز اسم چین تا این حد بد در نرفته بود و هنوز کتونی‌های چینی جیر و دوچرخه‌های لاغر بیس و هشتش اسم و رسم داشتن. اون زمونا بابا تا خود مدرسه‌ها با همون دوچرخه می‌رفت. یادمه که کنار فرمونش یه زنگِ شستی و جلوی فرمونش یکی از اون چراغای شبرنگ داشت. همه ‌عشق من این بود که غروبا بابا با صدای زنگ بیاد تو کوچه و نور هم تو چراغش بازتاب کنه، آخر پزِ منم به هم‌سنّام به همین محدود می‌شد. این گذشت و شد زمانی که دینام‌های دوچرخه اومد تو کار و حالا خیلیا جلوی فرمونشون جای اون چراغای قرمز شبرنگ لامپای زرد برقی بسته بودن. حالا این قصه موند و غصه توی دلم که چرا بابا هم از اون دیناما نمی‌بنده جلو چرخش. روم هم نمی‌شد که بهش بگم که آخه چی می‌شه اگه توام از اون برقا وصل کنی رو چرخت ؟ چی می‌شد جای اون زنگِ بد صدا یه لامپ بذاری؟ این ماجرا موند و موند تا زمانی که بابا ماشین خرید، دیگه اون موقع کمرم  رسیده بود به همون دوچرخه ولی دیگه هیچ جونی تو چرخاش نمونده بود که لااقل خودم به عشق اون روزا برم و واسش یه دینام بخرم .. این قصه گذشت تا اینکه رسیدیم به دوره‌ی سهمیه بندیِ بنزین؛ بابا هم واسه صرفه‌جویی و اینا رفت و یه دوچرخه‌ی نو خرید.

حالا این دوچرخه دینام هم داشت با یه لامپ خوشگل و بزرگ و ترمزای مطمئن با دسته‌های پلاستیکی ولی دیگه خبری از شبرنگ و زنگِ شستی نبود .. یه لحظه دلم تنگ شد واسه همه اون بودناشون، واسه همون قرمزِ عجیب و غریبِ هزار خونه، واسه همون زینگ زینگِ بدصدا. دیگه اون لامپ برقی واسم هیچ دلگرمی‌ای نداشت. فقط همون دوچرخه رو می‌خواستم با تموم زوار در رفتگیاش .

این شکلی بود که دلتنگی واسم موند و باهام قد کشید.

 اگه من سیزده چارده سال پیش دلتنگ یه دینام بودم و و اون شبرنگُ پس میزدم و سه چار سال پیشم عیناً عکسشو انجام می‌دادم. حتماً فردا هم واسه امروزم دلتنگم. از اینکه خیلی از حرفام از جوونیم در میاد، یقیناً دلتنگ خریتم می‌شم، دلتنگ چیزایی که امروز واسم مثل یه کوه قد بلند می‌کنن، دلتنگ نشستن با رفقا و دادن ایده‌های من‌درآوردی در مورد دین و سیاست و محرم و هزار تا چیز دیگه، دلتنگ اینکه تو خونه اشکان بی‌غذا بمونیم و برا پر کردن شکممون بریم هیئت! دلتنگ اون اولین طعم کاپتان بلَکی که امید از آمل آورد واسم. دلتنگ این ابی کوفتی که برای بار هزارم داره آهنگ “نوازشُ” می‌خونه. دلتنگ همین جای بی‌خود که می‌شینم واسه یه عده آشنا و غریبه می‌نویسم و خیلی مسائل دیگه که نه من حس گفتنشو دارم و نه شما حس خوندنشُ.

اینو می‌خوام بگم آدما در تموم اعصار، در تموم تاریخ توی دلتنگی هستن، توی محدودیت و توی ستم، توی آرزو و حسرت روزایی که اگه یه لحظه توشون قرار می‌گرفتن الآنشون یه چیز دیگه بود و خیلی چیزایی که مجال گفتنش نیس؛

نتیجه گیری پایانی و پیام بهداشتی و نکات اخلاقیش با خودتون

صبحی دیگر در غروب لخت پاییز

باز معاشقه ها

با عینکی و پاکتی نور

و خودکاری

باز آغوش‌پنداری های بی حوصله ی نفس ها

با شمع روی میز

کاش بگوید استاد، این قصه را از ته

کاش بخواند از بر

قهوه را روی شکر

کاش نگوید دیگر

از معاشرت های تلخ تک بعد

روی میز تنها، در حجم سرد کافه ی تلخ

استاد ! فریاد کن درسی دیگر

بگو استاد، هی مرد !
آرام تر بگو

هی مرد، آهسته تر بی انگار

بگو گیتار را خاموش کنند

سیگار را

و سرفه های بی جا را

باز بگو بی فریاد ، در ضمیر

نگو از تعلیق هر شب، از چشم های بیدار و ذهن های خاموش

و از چراغانی نگو

از فردای  روشن مگو

بگو از آسمان های سوراخ خالی

از سازش های بی اعتنا

این بار تو زمزمه کن

” هی مرد

سیگارت را آهسته تر بخوان

هنوز بیس سال ها و بیس سالگی ها مانده

سوار بر دود ”

دور از نور

که غم باشد و دیوار ها و میدانی

و نجوایی که ای مرد

تفاله های قهوه را فراموش کن

هی مرد از بر بخوان

روزهای بی بدیل بی افسار را

دویدن های بی دست و پا را

ادر کاساً و ناولها

که عشق را سوره‌گی باید

که نور را دیدگی باید

که کافر گشته‌ام شاید

و کور

فریاد کن

بی رنگ، صورتی، آبی، بنفش

هی مرد

دلتنگی ها را بی سامان بخواه

خسته ام من از شاعر های شهر

که سیگار و کافه را بر دار کنند

و انهم جمیعاً جاهلون

که تو را شهری باید، دریایی و

سهرابی

تو را دیواری باید، تو را ایستی

تو را به شلمان گازی و

جیبی و دستانی حاجت

من را دود و بخاری، باید

فریاد که

لقد وهم است این روزها

عرق بر خانه باید

ابر بر سقف باید

و رخت بر سنگ در کنار رود

که سر را ، درد را

و دستمال را افتراق نیست

هی مرد

استاد راست نمی گفت

پدر راست نمی گفت

او خواند ولی بی تکرار

 بشنو سوز را

از پس زنگ های استخوان

تن را به درد بسپار

به میزی، دفتری

و لیوانی

خزنوشت: این عکسه خیلی باحال شد، ناخودآگاه وقتی تو کتابخونه بودم، شاید بشه کل این روزهامو تو این عکس خلاصه کرد، دوسش میدارم [ عکس ]

به نام چای صداقت
قهوه
اتانول نود و شش درصد، - حاوی مواد تلخ کننده ! -

هر چه ! مهم نیست
که هر کدامینشان
مرا حادثه ی هر روزه‌ی تلخ ِ
تلخ نگاه افرای غریب افتاده
در خیابان شانزده متری
به نهال نارنج

یاد آور باشد

به نام خیابان، عقربه، باد

نقطه، تا بی نهایت، سر خط

پ.ن : یحتمل یه چند وقتی نباشم، تا ببینم چه پیش آید، حالا مقدارش رو خودم هم نمی‌خوام بدونم؛ اینو هم گفتم که گفته باشم

پ.ن: تا اونجا هم که بتونم دوستان وبلاگ نویس رو می خونم

پ.ن: نه ناز دارم نه ادا، فقط یه کم می خوام از جو وبلاگ بازی و اینا بیرون بیام فقط

بانوی دیگری !

فرقی ندارد

مهربانیت یا نامهربانیت

هنگام گام، روی پله‌ها

ولی حسنش را خودت بشمار

که وقت آخر

کفش‌هایت به دستت باشد

مبادا صدای رفتنت

باری دیگر سکوت بغضی را بشکند …

اه

به خیالم هم نبود

نبودت

تنها کلیشه‌ای دیگر را بر دیوار روزهایم

رنگ کند

پ.ن : خوابم میاد

عاشقانه‌هایم که نه

روزهای خلسه‌ی بی تو هم نه

بند انگشتانی

که بی رهایی اندامت بسیارند

                                                                 هم نه

تنها ضمیرم را

هجی کن

به ترتیب،

میم،

نون،

به واو که رسیدی

یادت باشد که خودت هم بیایی

من دختر کوری را عاشق شدم

که در رگبار آبان

عصای سفید و قرمزش در چارراه توی آب

فرو می‌رفت

من پیرمردی را عاشق شدم که

پنج‌شنبه‌ها در چمنِ خیسِ روبروی کتابخانه‌ جمشید احمدی

با زنش کتلت می‌خورد

من حتی پسری دبیرستانی را عاشق شدم

که سیگارش را نیمه‌سوخته درون جوب می‌اندازد

و از ترس مواخذه آدامس می‌جود

حتی عاشق جوبی شدم که امروز عابربانکم را که

موجودیش هزار و هشتاد و پنج تومان بود

و اتفاقاً تا آبان دو سال دیگر اعتبار داشت

با خود برد

من پل عابرِ بی‌سایبانی را عاشق شدم

که در همان رگبار

آدم‌ها در سایه‌اش به آن سوی خیابان می‌دوند و

من چتری را عاشق می شوم

که باد آن را برگردانده

و من صدای لولای پنجره ای را عاشق می‌شوم

که همان باد

هرزه‌گی بسته بودنش را به رخ می‌کشد

آخر من

عاشق آن هرزه‌گی‌ای شده‌ام

که نیمی از

نوک خودکار فابر کاستلم را

می‌شکند

بی‌درنگ

پ.ن: یک چیزی هم بگم تا یادم نرفته، یه سایتی رو دوستان نویسنده مقیم نت راه انداختن تحت عنوان ” کانون نویسندگان مجازی ” محیط یک جور میکروبلاگ و شبکه گونه داره، اگه  اهل دل هستین یا حداقل دوست دارین که باشین (!) به این جمع بپیوندین، کسایی که میخوان عضو شن همینجا بهم بگن تا به آدرس ایمیلی که باهاش کامنت گذاشتن یک دعوتنامه بفرستم. [ لینک رایترکلاب ]

خاطره، مثل ِ مگس

یادش می‌رود که دیروز

وقتی که میان شیشه های پنجره ام جا ماند

و تا امروز و تا یک ربع پیش

که از پلکم پراندمش

فراموش می‌کند و باز می‌نشیند

خاطره مثل مگس

از روی پهن برخاسته شاید، از

توی جوی زلال برخاسته شاید

خاطره، چراغ تویست

نه که داغ

که بغض می‌آورد یادش

خاطره همان

پرتقال بم و

پیت بیست لیتری و

حسرت دوچرخه بیست و هشت و

نشاسته روی آبسه دندان شیری

کندم‌َش

دندان را که البته

خاطره را بیشتر

- شاید روزی ! -

پ.ن: خسته شدم از بس همه گفتن که چرا فاز سیّالو بستی !! گرچه فقط یک صفحه ورودی به پیشنهاد یکی از بهترین دوستام اضافه کردم به اول وبلاگ ! به این خاطر به حالت روتین برش گردوندم !

پ.ن : گیجم !

قسم به تب و تاب شنبه های ابر و باد

که ابر از من، باقی از تو

و لاریب فیه

و به بغض

و تکرار واج واج نامت

و به تو،

سوره تک بیتی لا تنزل اللیلة

تلخ خواهم بود، تلخ

تا عصری که آیه‌ی عطر موهای خیست را

باد سوار بر جمعه ای پاییزی

بر من باران دیده نجوا کند

بعدازظهر ۱۳۹۰/۰۷/۱۸ – صندلی ردیف آخر کلاس تفسیر موضوعی قرآن

و زندانی دو دیوار متروک کلامت

نه چیزی کم

نه چیزی بیش

آرام‌تر بانو !
لااقل این شب‌ها

آهسته‌تر بباف گیسوانت را

به مثال کفنی دیگر بر قامت من

که نه من باز می‌گردم از دریای طلسم‌گرفته‌اش

و نه تو …

به تار و پود این پیراهن

بگذار مرور شویم
از یک روز به همین تندی
با همین ته‌مزه‌ی گس
و با همین ناسوری که از ساچمه خودکارم
بیرون نمی‌چکی
□
بگذار این بار
و به یاد آور چار گوشه‌ی اتاقم را
که یا امروزش محشر خواهد بود
و یا شب هایی که جان خواهم کند به نجوای ناله‌ی ناآشنایی که هذیان خواهد شد
آرام بنشین تنها به بالین سایه‌ام
همین نگاه نارامت کافیست
تو بمان،
خب ؟

□

کوچه‌باغی از  موسیقی بودم،

هنگامه‌ی نگاهت بر منی که لب بر هم دوخته و

این چنین

سهراب من هم‌قدم با مسافری از هجوم زمزمه‌های عاشقانه

راه می‌پیماید

که تو تنها باشی

تنها

نگران به تو

که تو باشی

و من

هزار هزار نیمایی افسانه‌ی توام

نه ! تو همان آیینه و

بگذار

در همین حادثه، که من آیدای شروع انبوه بی‌برگ بهارت

□

مبدأ می‌شوی بر اقلیم من

ترسیم شو بر هندسه وجودی هر که که خواستی

من‌جمله همین خود من

- تنها گاهی اوقات اگر دلت گرفت -

که کمند است و کمان، ناوک نگاهت

کمانه می‌کند زیبای چشمانت بر تجسم بود و نابود تخیّل

و نمودار کن، سر ساعت، زاویه ابروان دکارتی‌ات را

و نه تو بت چین !

گور بابای ِ کپی پیست و نظم و نثر و عروض و انسجام جریان شعر

که همه را دیشب به نگاه  تو نگارین فروخته ام

عاشقانه می‌نویسمت،بی وزن، با وزن، پس هستم لابد دگر، هان ؟

-

پ.ن : وبلاگ دوست گلم، بهزادو دریابید [ وبلاگش ] [ فید ]، اگه فکر می‌کنید فقط وبلاگ‌های افراد معروف ارزش دنبال کردن با این وبلاگ نظرتون عوض ‌میشه؛ این پستش رو هم از دست ندین [ پستش ]

پ.ن : مع‌ هذا دریابید مینیمال‌های حسین عزیز را،

حرف‌ها دارند فی‌الواقع [ وبلاگش ] [ فید ]

هر کی که ندونه تو که میدونی اولش نمی خواستم اصلاً به این شب اعتقاد داشته باشم، حالا بگذریم که یه جوری فرصت شد امشب بیشتر از شبای دیگه میون ک* چرخام تو نت، بهت فکر کنم؛

آره منم همون بنده، معتقد، آفریده ، خرافه گر ، هر چی ! هرچی که اسمشه !! من همونم واست دیگه ! دارم شب و روز ازت یه چیز می خوام، خیلی وقتا هم می گم: ” خدایا ! تو این دفعه رو کمک کن که کارم پیش بره، دیگه ازت چیزی نمی خوام ! ”

حالام بذار مثل همیشه بهت بگم، که ” حالا مگه ازت چی می خوام ؟” “تو این دفعه رو کمک کن که پیش بره، دیگه ازت چیزی نمی خوام ! ”  فقط میخوای یه آفریده، معتقد یا هر چیز دیگه ی خودتو شفا بدی .. راه زیادی نیست …

میگن هستی، نه نظر بازی داری باهام نه هیچی ؛ هستی ، هستی که من نمیبینت،که من نمیبینم جز تو کسیو که یقه‌شو سفت بچسبم

میگن این شب قدری توشه یک ساله آدما رو می نویسی میذاری تو پوشه‌شون، جون من، این تن بمیره واسه همه ما بگیر یواشکی یه ارفاق رد کن که نه این دنیا رومون سیاه باشه نه ….

دیدم، یکی نوشته بود ” خدایا از سر تقصیراتت بگذر ” من که سال دیگه این موقع نمی خوام این جمله رو همین جا بنویسم؛ خودت که بهتر میدونی منو

از سر تقصیراتمون بگذر

امضا، یه آفریده، معتقد، یا خرافه‌گر، نیم وجب اون طرف‌تر از آخر خط

گرچه نه آغوشی هست

و نه حتی استکانی چای - که مهمونش کنم -

ولی

یقیناً بازو و زانویی در هم تنیده

و ریتمی تلخ از این چند روزه ! پیدا میشه

که

بلند پروازانه بگم :

میخوام مثه یه مـَـرد گریه کنـم !

-

پ.ن: بارون نزدیکه (:

کارشونو خوب بلدن

از شنبه، هفته‌ها رو به یاد جمعه‌های خونین شروع می‌کنن

کارشونو خوب بلدن

اما

فقط کافیه یه نگاه به جوبهای خیابونت بندازی

تا بفهمی هر چی کشیدی

از اذهان پنیسی سوپورا شروع شده

دو ساله که عینک دودیشونو عوض کردن

عوض نمی‌شه چشمای تخمیشون

-

پی‌نوشت : واسه یه رفیق

پی‌نوشت : میذاریم برو (;

سر به سودای تو دارم،

هزار ناز این کوچه‌های بارانی در گرو بازار سیاهانت

بازگرد، نیمه‌ی شام پیش از غروب مهتاب،

پیش از غروب خود من هم

سر به سودای تو دارم،

سودای طعم لیمویت

بی هیچ مارک تجاری

سر به سودای شیرینی‌ات دارم

اصلاً همان لیمو : هزار نوش شیرینت ارزانی یک لحظه تلخی نیم نگاه آخرت

مسافر یغمایم

-

پ.ن: ترک شماره ۴ آلبوم گل یخ کوروش یغمایی رو گوش می‌دم

پ.ن: چرا عاقل می‌کند کاری که باز آرد پشیمانی ؟

حال که انسانیت را یافته ایم این‌چنین

حال که جوانیمان به پای دو برگ کاغذ و سه جلد کتاب شاعر دهه پنجاه به باد رفته

در تمنای اندیشه میانسالگی

کودکان خود را در ذهن ترسیم می کنیم

که ” فرزندم، ما بازنده بودیم و شما برنده

آن‌ها موافق بودند و ما مخالف

آن‌ها موافقند و شما موافق

ما در رویای “طیرالأبابیل” بوده‌ایم

که ناگاه گل سخت بریزند

و در رویای نجاتی آسمانی “

هنوز به آسمان خیره‌ایم و” اصحاب فیل” ..

فرزندم !

این نوشته را بشنوید و همراه با آن بخوانید

( گیتار : بهزاد دانش )

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

داغ چمن، فکر محزون
مشترک …
قهقهه‌ی حین
نیشخند نهان
مشترک مورد نظر ..
توالی بیچاره
پس نفس
مشترک مورد نظر …
داغ چمن، قهقهه‌ی نهان
دستگاه مشترک مورد نظر خاموش می باشد
بیچاره‌‍ی باز
دستگاه مشترک مورد نظر خاموش می باشد
گران یاد
دود عیان
دود بیچاره
داغ دود
باز
دستگاه مشترک مورد نظر خاموش می باشد
زور بودن
جور بودن
چشم بیمار
دستگاه مشترک مورد نظر خاموشـ …
ناگهانی دیروز
عصر جمعه
دغ جمعه
چرایی دیروز
دستگاه مشترک مورد نظر خاموش می باشد
خط ناجور
خط تند
بیچاره چمن،
طرز بازی
بوی بازی
اعتماد لطف
دستگاه مشترک مورد نظر خاموش می باشد
داغ شب
دود شب
خستـه شب
دستگاه مشترک مورد نظر …

که تو کام آرزو وا می نهی و چشیدن بوسه از من

که تو همان بوسه خام از لب؛

با رژ مایع حتی !

که تو همان گاز اول نان بستنی قیفی

که تو همان سبقت ممنوع سرباز معاف شده نیروی انتظامی

که تو همان نگاه غرق جوان هیز

که تو همان گناه بعد افطار

که تو همان تخلیه مثانه ۳۳۰ سی سی

که تو همان نگاه زجر سهراب و ضرب

که تو همان بوی کاغذ ” اطلاعات ” ِ ” امام آمد ”

که تو همان باور دروغ شصت و سه

که تو همان رخنه کبریت بر جان سیگار

که همان دود اصلاً

همان بخشایش ذنوب اصلاً

همان رقّت صدای کمانچه

همان لمس اصلاً

همان قیژقیژ قلم اصلاً

اصلاً همان لذت فقط

لذت فقط با تو

لذت

راه رفته

” برای اونا که براشون   نبودم “

شاید این آخرین پندارم بود، ما آدما همیشه به دنبال ساده ترین و کم هزینه ترین راه هاییم، و این میشه که تا ولمون می کنن بر می گردیم به غریزمون؛ شاید اگه به دنبال ساده ترین ها نبودیم دنیا بهتر بود؛ شاید به دنبال قدرت نبودیم، به دنبال جنگ، علم سیاه، شهوت؛ و به دنبال زندگی !
از این دلایل که گذشتم شعر هاشو سخت می نوشت، نگاه های عذاب آور و این سوال با من :
امشبم را می بخشید بر من ؟

نگاه های بینابین و آخرین پوک … مداراهای آخر و مداراهای اول .. از من و از اون ..

زمزه های ملتمسانه، بخشش های که بی صدا بود این بار

ببخش اگه نقطه تلاقی شب بود
ببخش اگه از خزر تا خزر راه بود
ببخش اگه ته مزه اش تلخ بوده
ببخش اگه قطرات بی هوای سخنم توی جام تو نبود
بگذر از انگارهای سهلم
بگذر از گرفتاری های ناپیدام
بگذر از سکوت هایی که با حرف ها همراه شد
بگذر تنها !
بگذر از کلیشه هام
بگذر از طلب راحتی هام
آری این بار …
بگذر از این آخری اشتباه ‌‎های با ندامت
ببخش حتی ندامتم را

کام آخر

تا میخواست روشن شه، زمان خیلی کند پیش می رفت؛  یه نگاهم به آسمون بود و یه دستم روی پله کوتاهی که خیلی قدم ها ازش گذشته بود، باعث شد تا تو اون مه رقیق که از پشت پنجره حسش می کنی، بتونم جلو پامو ببینم… تا بخوام قصه لبمو براش بگم، خودشو میندازه جلو، جوری که انگار تازه زبون در آورده، از دیشبش میگه، از بی خوابی های من! از ماهی که حتی پشت ابر هم لااقل نورشو پخش می کرد؛

بهاره رو از رو شاخه پرتقال چید و اومد دوباره نشست، خیلی بد می سوخت، حتی سرفه ی منم در آورده بود، حتی اشکش گریبان منو هم گرفت، مثل نخی که داره می سوزه و دودش بخواد بره تو چشات .

شیدایی نبود، فقط به فکر این شب که هنوز دیواراشو نچیده، آجراشو هم انتظار داشت تا من بیارم براش، آب‌دهنشو قورت داد و با صدایی که فقط میخواست موی گردنت سیخ شه …

- سجّاد ؟

- جونم ؟

- نمیشه این شبو زودتر تمومش کرد ؟

- …..

این آهنگو گوش دادی؟ « ترسم که اشک در غم ما پرده در شود … »

- میترسم خب !

- خب منم همینو گفتم …

- منظورم شبه !!  حالا نمیشه گذر از کوچه رو بذاریم برا فردا صبح ؟

- منم همینو میخوام !

فقط میخواستم اون لحظه داد بزنم سرش !! داد !!! که آخه آدم حسابی ! فرق صبح و شب چیه ؟ هنوز داره نسیم میاد؛ هنوز این شکوفه ای که حالا فقط دو تا گلبرگ ازش مونده، اونی که میخواستی باهاش فال بگیری… هنوز عطر خودشو داره  ! هنوز شبم خیس نمیشه ! موقع صبح هم همینه ( ای کاش این حرفارو فقط رو سرش فریاد میزدم ! )

دیگه تاب نیاوردم …

- خیلی از تاریکی بدت میاد ؟

- از سر شب حرفم اینه !!

- خیلی وقته شبا رو فقط برای ارضای صبح میخوام .. حتی تو شبایی که تو نگاه تو روزن … !

مشکل از نگاه من بود ولی نخواستم به روش بیارم …

چشمامو بستم …

هوز هم نتوسنت سرشو بالا بیاره ..

- چند بار میخوای سجّادو صداش کنی .. ؟ هوم ؟

- میشه این اهنگو قطعش کنی؟

- آخرین باری که دیدیش کی بود ؟

- خیلی رو اعصابمه !

- سجّاد یا آهنگ ؟

- – با خودم بودم …

شاید هم من با خودم بودم ؟؟

حرفامون کش‌دار شد، تا پاکت خالی شد، فقط نخواستیم به اذان برسیم . سرمو گذاشتم رو نرده ایوون … فقط میخواستم زمان بگذره …

سرمو بالا آوردم ؛ یه چیزی خورد تو جشمم ..

داشت بهم می خندید..

- دیدی به صبح رسیدیم آخرش ؟

- فکر نمی کردم !

واقعاً اولش فکر کردم فقط میخواسته کوتاه بیاد …

ولی این من بودم که کوتاه اومده بودم …

واو !

فقط نمی دونستم از تعجب بخندم یا گریه کنم !!

داشت با شبنم ها روی برگای پرتقال بازی می کرد !!

که می‌زاید همچنان، و این مهد ِ افکار در آرزوی بارش، هیچ فارغ نیست؛

یک سال گذشت از ” آبستن نه ماهه”،

که هنوز می‌زاید با سبزی بهار، با یاد حزن نیز توالی می‌یابد؛

مصایب را بگو؛ گر ابر بر ما باشند، فالشان باران است؛

و امروز گفت “نبود” و بود در دل،- و این کافی- ؛

این خط هم از برای ماست…

ما را طفلی باید؛

از آزادی،

از نقش سرود،

یخ ِ رودخانه‌ی کوه‌زاد، باز می‌ایستد در کناره‌ای، مرگ جان‌کاه از برای سرمای زمستان است؛

آسمان؛        پهلوی جاده؛       روز دیگر…

این حسرت مردود است!

راه بهار جاری است …

ho my love .. راستش وقتی پیانوشو میشنوم، با اینکه خیلی سرم نمی‌شه میرم تو حس، با این همه تنبلی! پا میشم دفترم که کم مونده نونوای بغل خونمون از دستم بگیره و بخونتشو در میارم، اتفاقاً چند روز پیش بهزاد هم خوندش ! هنوز هم داره میگه my darling ! هرچقدر هم که شعله بخاری پایین باشه بهتر، فقط یه دست‌نوشت که بخار ذهنو بخوابونه، یه علفی هم دراد زیر پای مغرت و شبتو با یه خیال شیرین که هنوز خیاله بخوابونی، هنوز هم داره می‌گه ho my darling…

-
- نازک‌آرایی‌هایت در جمع شب، باد می‌رانند،نرم‌نرم که جوانه‌های نور،با لبخند می‌ایستند و این کاغذ بیمارگونه…

-
خیلی وقت بود که می‌گذشتم از همه چیز و این اراجیف می‌شد نامه ذهنم که به پای کبوتری بسته شده که از لب پنجره زندگیم تکون نمی‌خورد، حس شاعری، خاطرخواهی دود، و سکوت مشوش همه چیز بود با یه شعله کم بخاری، شهوانی ترین عرفانو رو که ته مزه اش صدای تار بود و سوز کمانچه، می‌آفرید.
وقتی که طرف میگفت day flows ساده‌انگار ترین فرد بودم ولی امروز دارم جریانشو می بینم ؛ یه روزی میای تو زندگیت می‌بینی که از عقربه‌های ساعت هم خجالت می‌کشی، از شیشه بزرگ پنجره ات که خیلی وقته که پایین بودن سرت شده حاجب تو و اون؛
از این خجل باشی که اگه به عقب برگردی یه سیله پشت سرت، تو هم فقط میخوای با تمام سرعت بدویی تا توش نیفتی اما دریغ از اینکه هرچه سریعتر فرار کنی، داری زودتر
تموم اون‌چه که ساختیو از دست میدی، یه وقت میبینی تشنه همون سیل شدی و روزگارت رو تعفن فرا گرفته، گاهی وقتا سکوت هم این تعفن رو میسازه…
این شد که خواستم غرقه شم توی یک سیلاب توی یک عشق، و توی یک هوا، که فقط عطر باشه و زن و نماز … فازم سیّال شد.
-
این دست‌نوشت را بشنوید ! (پوزش به خاطر کیفیت نامناسب ضبط ) :

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

همیشه از درد می‌گریخت، از فردایش حذر داشت، با همه آرزوهایش در قیام بهار قدم می گذاشت، وای داشت از روزهایش بی دریایش، رود را جاری دید، عسل را، و خدا در بالین ابدیت …